Verzuim heeft meestal niet alleen een medische oorzaak,  maar wordt bepaald door een combinatie van factoren. Deze factoren kunnen te maken hebben met het werk of met de privésituatie.

De inzet van een bedrijfsarts moet gericht plaatsvinden om te voorkomen dat een -van oorsprong- niet medische ziekmelding na een gesprek met de bedrijfsarts alsnog medisch wordt: we noemen dit demedicaliseren.

De leidinggevende heeft bij verzuimbegeleiding vaak een sleutelrol en is verantwoordelijk voor de verzuimbegeleiding van de medewerker.
Maar…voor leidinggevenden is het voeren van een verzuimgesprek een hele opgave! Die gesprekken gaan meestal over de ziekte en de klachten van een medewerker. Eigenlijk gedraagt de leidinggevende zich een beetje als een arts.
Zo’n gesprek is niet erg effectief: de leidinggevende en medewerker zijn  “leken” en hebben geen verstand van ziektes en klachten. Het medische denkmodel staat een oplossing in de weg.
Want ja, wat moet je afspreken met iemand die je net verteld heeft dat hij een burn-out heeft…

Daarnaast is het vanuit privacywetgeving niet toegestaan om een dergelijk gesprek te voeren en zeker niet om de privacygevoelige informatie uit een dergelijk gesprek op te slaan in een verzuimsysteem, tenzij je bedrijfsarts bent.

Whitepaper wettelijke basis IRIS en PIM

Het is dus zaak om het gesprek zoveel mogelijk “uit het medische denkmodel” te houden: dat is belangrijk om te komen tot oplossingen en dat is belangrijk om te kunnen voldoen aan de privacywetgeving.

Maar… dat is best moeilijk!